محیط بانی، عشق در مرز کوه و تالاب 

حرف های محیط بانان، مقدمه ای بر زندگی روزمره کسانی است که مرز میان کوه و تالاب، میان قانون و خطر و میان خستگی و تعهد را هر روز جابه جا می کنند.

- /گزارش/  محیط بانی، عشق در مرز کوه و تالاب  خوزستان (ایسنا) - حرف های محیط بانان، مقدمه ای بر زندگی روزمره کسانی است که مرز میان کوه و تالاب، میان قانون و خطر و میان خستگی و تعهد را هر روز جابه جا می کنند.

خوزستان را نمی توان با یک اقلیم شناخت؛ این عرصه گسترده، در شمال و شمال شرق به دامنه های زاگرس میانی می رسد، جایی که بلوط ایرانی بر شیب های سنگی ریشه دوانده و ارتفاع از سطح دریا تا بیش از 2400 متر بالا می رود.

زمستان ها سرد و برف گیر است و تابستان ها در ارتفاعات معتدل تر.

اما چند صد کیلومتر پایین تر، در جنوب، زمین به جلگه ای پست و گرم می رسد که به تالاب ها و خلیج فارس ختم می شود.

هورالعظیم، شادگان و بامدژ در همین پهنه قرار دارند، زیستگاه بیش از 80 گونه پرنده مهاجر که تنها در یک سرشماری زمستانه، بیش از 141 هزار قطعه در آن ها ثبت شده است.

این تفاوت جغرافیایی، شکاف کار محیط بانی هم هست؛ محیط بانی که می خواهد از تنوع زیستی، جنگل ها و تالاب ها و دیگر عرصه های محیط زیستی حفاظت کند، کار سخت تری دارد.